Gazze'den bize ne kaldı ya Aişe? Sözünün arkasına eklediği olurdu ara sıra: "Sanki dünya hiç yok ve sanki ahiret de sonsuz" Sonunda uyanacağımız yerden bakıyordu bize O kutlu nebî Uyuduğumuzu görüyordu Uykumuzun diplerinde gördüğümüz rüya ile kendimizi uyanık sanacak kadar derin bir uykuda olduğumuzu biliyordu Yanı başımızda bekleyen ışıl ışıl uyanıklıktı O'nun gönlü Göz kapaklarımızı aralamamızı bekleyen müşfik bir "ana yürekli" olarak nöbet tutuyordu aldanmışlıklarımızın başucunda O Ümmî (sav)

"Gözlerim uyur ama gönlüm uyumaz" diyen Rahmet Elçisi rüyasıyla sevinen ama uyanınca sevinmemesi gerektiğini bile bilemeyecek kadar uykuda kalan Yusuf'u (as) uyarır gibi babalık ediyordu biz dünya kuyusuna atılası biçare Yusuf'lara "Sanki dünya sonsuz ve sanki ahiret de hiç yok gibi" diyordu bize uykumuz Ama o öyle demiyordu çünkü öyle görmüyordu

O'na göre bir kediciğin uykusunun bölünmemesi uğruna pahalı bir elbise kesilebilirdi Canların huzurunun yırtılmaması ahiret kumaşıydı dünya kumaşı ise yırtılabilirdi O'na göre bir cesedi bile rahatsız edecek tümseğin düzeltilmesi ahiret yurdunun ovasıydı kalplerimizde tümsekler oluşmasın diye olsun diye cansız toprağın tümseği dünyadan gitmiş bir ceset uğruna düzeltilmeliydi Çünkü "kalb-i selim" ahiretin biricik cevheriydi

"Bana dünyanızdan üç şey sevdirildi" derken demek ki kendisinin bulunduğu ahiretten bizim bulduğumuz dünyaya bakıyordu Bizim gibi dünyamızı asıl kabul edip ahireti uzakta hayal ediyor değildi Dünyanın kaybı ahiretin kazancıysa O kazançlı biliyordu bizi Dünyadan eksilen ahirete eklendiyse O'na göre kârdayız demekti Ömürden sökülen ebede yamanıyorsa O'nun nazarında kazanıyoruz demekti

Gazze gibi kurbanlar verdiğimiz günlerin ertesindeydi Evlerinde besledikleri koyunu kesmişlerdi Gerisini Aişe (ra) validemiz anlatıyor:

-Efendimiz koyunun etini pay ediyor ve "bunu filana şunu filancaya" gönder diyordu Bütün eti pay edip dağıttıktan sonra geriye sadece kürek kemiği kalmıştı

Efendimiz (sav) bana sordu:

- Ya Aişe bize ne kaldı?
- Ya Rasulallah gördüğünüz gibi bize sadece kürek kemiği kaldı
Efendimiz (sav) ise şöyle dedi:

- Hayır ya Aişe kürek kemiği dışındakiler bize kaldı!

Gazze'de beslediğimiz kardeşlerimizi kestiler şimdi Ateş kesenlerin kalplerindeki ateş hiç kesilmeyecek Onlar kendilerini hep galip sanacaklar ama sadece bu dünyanın galibi olduklarını asla öğrenemeyecekler Ateşe kesilmiş kalplerinden dudaklarına hep ateş dökülecek Yine de kendilerini ıslah edici bilecekler ama bilmeyecekler ki sadece yeryüzünü değil ahiretlerini de yaktılar yıktılar
Gazzeli masumların mazlumların dünyalarını başlarına yıkanlar Kerbela'da Hz Zeynep'in (ra) Hz Hüseyin'in (ra) katillerine söylediği o sözü bin defa milyon defa hak ettiler: "Siz Gazzelilerin dünyasını yıktınız ama Gazzeliler sizin ahiretinizi yıktılar"

Ne derdi Hz Zeynep şimdi tankların ardında beklerken bile korkudan tir tir titreyen zalimlere: "Ebediyen zalim olarak anılacaksınız Kalplerinizdeki ateşlerden kabirlerinize şimdiden ateşler doldurdunuz Şehitler değil sizler mağdursunuz artık Ölenler değil artık sizler"ölü"sünüz Enkaz altında bıraktığınız mazlumların ölüsü Hâlık-ı Rahîmlerinin nazarında ebedî diri adayı olmaya değer Allah ( CC) o ölülerden diri çıkaracak olandır şüphesiz Ama siz zalim diriler ebedî ölü olmaya adaysınız artık Kalplerinizi öldürdünüz Rabbinizin nazarında artık bir cesetsiniz"

Eğer Gazze'yi anlatsaydı bize Hazreti Aişe annemiz Verdiğimiz kurbanları saysaydı bir bir Annesini emerken ölen bebelerin çığlıklarını aktarsaydı Bebeğini özlerken vurulan hamile kadınları anlatsaydı Çocuğunun başında iyileşmesini beklerken hastanede çocuklarıyla birlikte ölüme pay edilen anaları babaları saysaydı "Onlar gittiler Yoklar artık evlerinde" deseydi gözyaşları içinde Gidenlerin bini aştığını söyleseydi Efendimizin (asm) mübarek yüzüne Ayağını kurban verenlerin gözlerini yitirenlerin evlatlarını Allah ( CC) adına verenlerin de adlarını saysaydı bir bir

Allah ( CC)'ın "muhakkak" diye vurguladığı haberiyle hiç kuşkuya yer kalmaksızın bilmemizi istediği üzere "Hâlâ ara[m]ızda olan Allah ( CC) Rasûlü" [Hucurat 7] yüzünde o sonsuz tebessümüyle soracaktı:

-Ya Aişe bize Gazze'den ne kaldı?"

-Yâ Rasulallah gördüğünüz gibi sadece şu hayatta kalanlar
Efendimiz (sav) şöyle diyecekti:

-Hayır ya Aişe hayatta kalanlar değil hayatından olanlar bize kaldı"

Ne mutlu O'na kalanlara Ne mutlu O'nun adına şimdiki canını verip ebedî can alanlara

Ne mutlu canını imanına şahit kılıp imana can katan şehitlere

O'na (sav) kalmaya değer kurban oluncaya kadar hayatta kalmak duasıyla